|
||||
|
Kinderen met brandwonden: het
sprookje van het meisje Duyen |
||||
|
Toen ze anderhalf jaar was werd Duyen slachtoffer
van een aanslag op haar familie en werd ze overgoten met zwavelzuur waardoor
ze gruwelijke brandwonden opliep aan haar gelaat, haar romp, armpjes en
beentjes. Ze werd in Vietnam opgenomen in een ziekenhuis, waar men niet bij
machte was iets aan haar wonden te doen. Via een kleine Nederlandse
stichting, "Medische Hulp voor Kinderen", gerund door de familie
Van Ginneken uit Roosendaal, werd Duyen naar Nederland gebracht in januari
2001. Die familie heeft haar ook geadopteerd. Dank zij tussenkomst van Belgische dokters werd
zij in een Belgisch brandwondencentrum opgenomen. De eerste ingreep in ons
land werd uitgevoerd in mei 2001. Ondertussen is Duyen 83 keer geopereerd.
Toen het tijd werd om naar school te gaan vond Duyen geen plaats in het
normale onderwijs en kwam ze terecht in een school voor fysiek en/of mentaal
mindervalide kinderen. Omdat ze zich niet op haar plaats voelde in die
school, werd ze getest en bleek dat ze over een meer dan gemiddelde
intelligentiequotiënt beschikte. Ze is nu terecht gekomen op een Belgische
school waar ze zeer goed opgevangen wordt en waar ze ook zeer gelukkig is. Ze
is een meer dan volwaardig lid van haar nieuwe gezinnetje en is nu eigenlijk
een Nederlands kindje met een ietwat donkere huidskleur en uiteraard ook nog
haar brandwondenlittekens. Ze weet perfect dat ze anders is dan andere
kinderen en heeft het vaak nog moeilijk met reacties van mensen op haar
uiterlijk. Alhoewel haar gelaat al erg veel beter geworden is staat ze toch
nog voor tientallen operaties (neus, oor, oogleden, ogen...).
Misschien vindt u dit helemaal geen sprookje en
dat is begrijpelijk - het is al geen sprookje omdat het een echt en waar
verhaal is. Het is wel een sprookje omdat, als Duyen niet ontdekt was
geworden in Vietnam, ze nu al niet meer zou leven. Het is een sprookje omdat
ze een ongelooflijk liefdevol gezin (van haar adoptiefamilie) heeft gevonden
waar ze erg goed in functioneert. Het is ook een sprookje omdat men er in zal
lukken van haar uitzicht nog danig te verbeteren. Het is ook een sprookje
omdat zij, ondanks haar beperkingen, het leven kan leiden van een doorsnee
negenjarige: ze gaat naar school, ze gaat naar de film, ze is verzot op feeën
en prinsesjes, haar familie is verzot op haar. Natuurlijk valt er af en toe een schaduw over
haar geluk. Niet alleen als ze in de spiegel kijkt. Duyen weet dat er haar
nog tientallen operaties te wachten staan. Haar neus, haar oor, haar ogen en
oogleden,... de dokters hebben echt nog wel wat werk voor de boeg! Lang niet iedereen kan dat. Van de kinderen die
ze ontmoette in het brandwondencentrum, zag Duyen er keer op keer afhaken.
Bijna de helft van kinderen met brandwonden komt uit kansarme gezinnen (niet
verwonderlijk als men weet dat de wooninfrastructuur van minder gegoede
landgenoten niet beantwoordt aan de basis brandveiligheidvereisten). |
||||
|
De
Belgische BrandwondenStichting is er door voortdurend lobbywerk in geslaagd
een deel van de kosten van verzorging in een brandwondencentrum te laten terugbetalen
door het RIZIV. Maar eens de ziekenhuisdeuren achter de slachtoffers
gesloten, staan ze er alleen voor. Een grote groep van slachtoffers heeft
geen toegang tot de basisverzorging van brandwonden, haakt af en komt terecht
in een uitzichtloos isolement. Voor kinderen betekent dit tientallen jaren
leven in de marginaliteit.
|
||||
|
Als
dank voor het mooi kerstcadeau ontvangt elke donateur de nieuwe interactieve
preventie-cd met praktische adviezen om zijn woning brandveiliger te maken en
nuttige tips om zelf brandwonden te vermijden (preventieprogramma gesponsord
door KBC). |
||||
|
Met
Vriendelijke Groeten,
Johan
de Jager, |
