THEE DRINKEN IN DE
WOESTIJN.
Gedichten van Michèle Van Overstraeten met tekeningen van
Junior Seisay (10 jaar)
ISBN 90-5873-066-2, Prijs: 8 euro (excl. verzending),
Edit. SIG vzw
|
SIG wil de beeldvorming over mensen met een
niet-aangeboren hersenletsel (NAH)* verruimen. Dit gebeurt onder andere via
vorming en publicaties. Sinds kort kan je via SIG ook een poëzievoordracht
aanvragen. De gedichten van Michèle Van Overstraeten, die ten gevolge van een hersentumor NAH opliep, staan centraal. Ze stralen levenskracht, humor, doorzettingsvermogen en hoop uit. Michèle draagt zelf een aantal gedichten voor. Er is ook een tweede voordrager. Tussendoor zijn er beeldfragmenten te zien van hoe Michèle leeft met NAH. De poëzie kan ook een aanleiding zijn tot vraagstelling en discussie over het omgaan met de gevolgen van een hersenletsel. De try-out in januari werd door de deelnemers goed ontvangen. Enkele reacties: -Voor mij is Michèle een bron van licht en inspiratie. Ik
heb veel respect voor haar moed, haar wijsheid, haar daadkracht! -Prachtige teksten, heel pakkend. Ik werd er heel stil
van. -Fijnzinnige voorstelling. Rustig, mooi en boeiend
gebracht, in alle eenvoud. * Wat betekent NAH? NAH is de afkorting van niet-aangeboren hersenletsel.
Veelal is de oorzaak van NAH een verkeers-ongeval, een beroerte (CVA), een
hersenontsteking of een tumor. Momenteel zijn er naar schatting meer dan
100.000 mensen met NAH in Vlaanderen. De gevolgen van het hersenletsel zijn
complex. Er kunnen problemen ontstaan met de beweging (bv. verlamming), de
spraak of taal (bv. afasie), het geheugen, het beheersen van emoties (bv.
woedeaanvallen), enz. Bent u geïnteresseerd in de poëzievoordracht en wilt u
meer informatie? Neem dan vrijblijvend contact op met: SIG vzw - Ann Van Yperzeele Kerkham 1 bus 2, 9070 Destelbergen tel. +32 (0)9 238 31 25 fax +32 (0)9 238 31 40
SIG vzw, Kerkham 1 bus 2 - B 9070 Destelbergen fax +32 (0)9 238 31 40 |
Volgens de officiële cijfers is Michèle van Overstraeten
48 jaar. In werkelijkheid is ze veertien. Sinds ze veertien jaar geleden met
spoed werd geopereerd om een hersentumor te verwijderen, begon het tellen
voor haar opnieuw. Tot dan was Michèle verknocht aan het vioolspel, aan
muziek, dansen, uitgaan, schaatsen, vrienden, haar vriendin. In de nacht van
10 februari 1992 raakte ze dat kolkende, vanzelfsprekende leven kwijt. De
operatie liep mis, Michèles hersenen raakten onherstelbaar beschadigd en ze
verzonk in een coma. Een bijna-doodervaring bracht haar dichter bij het
helderwitte licht, haar hoogst persoonlijke beeld van het paradijs, dat haar
leven voortaan zou bepalen, dat haar ook zou helpen bij het helse herstel dat
volgde toen ze eindelijk ontwaakte. Alles moest ze opnieuw leren: lezen,
praten, een kopje thee vasthouden, zich van het bed naar een stoel heffen.
Lopen en vioolspelen zou ze nooit meer kunnen. De pijn bij het wakker worden,
doorboord door buisjes, kapot van de dorst, niet in staat om te spreken, te
bewegen, voor zichzelf op te komen. De hulpeloosheid, de vernederingen, de
tocht langs revalidatiecentra. Haar woede en cynisme, het onbegrip van
hulpverleners en vrienden. De berusting in het leven als een vrouw in een
rolwagen, in de onhandigheid, de beperkingen. De humor, de tederheid, en
uiteindelijk ook weer: de grote liefde. Dat alles vormt de rode draad in deze gedichtenbundel,
waaraan Michèle de voorbije tien jaar heeft geschreven. Met trage vingers,
die zoveel strammer zijn dan haar gedachten, maar met een verbetenheid om te
vertellen - niet enkel over hoe het is als vrouw met een handicap, maar over
het leven zelf, over de passie om terug te vechten, nu al veertien jaar lang. |